அவரது வயதிற்கு ஏற்ப தளர்ந்து போகாத அவரது உடற்கட்டைக் காண்பவர்கள், அவர் தனது இளம் வயதில் செய்ததாகக் கூறும் வீரச் செயல்களில் பெரும்பகுதியை நம்புவது கடினமல்ல. கடைத் தெருவுக்குச் சென்றாலும், வேறு இடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவரைக் கேட்பவர்களுக்குச் சலிப்பு ஏற்படாமல், அவரது கதையைக் கேட்பதைத் தவிர வேறு குறுக்கீடுகள் ஏதும் செய்வதில்லை. அவ்வாறு கதைகளைக் கூறுவது மிகவும் அரிது. எந்தக் கதையையும் தனது சொந்த அனுபவமாகச் சொல்வது அவரது வழக்கம். அந்த அனுபவங்கள் கேட்பவர்களின் நினைவாற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருப்பது அவருக்குப் பெரும் சாதகமாக இருந்தது.
ஒரு நாள் சேத்தன்ஹாமி, மாலையில் வழக்கம்போல புஞ்சிநாவின் காபி கடைக்கு வந்தபோது, அங்கு வழக்கத்திற்கு மாறான பரபரப்பு நிலவியது. பல்வேறு வயதுடைய பெண்கள், ஆண்கள், சிறுவர்கள் என முப்பது பேர் வரை அங்கு கூடியிருந்தனர். சேத்தன்ஹாமி ஆர்வத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்தபோது, அங்கிருந்த ஒரு இளைஞன், "சேத்தன் சீயா, இன்று நாங்கள் புண்ணிய ஸ்தலங்களுக்குச் செல்லப் போகிறோம். தாத்தாவும் எங்களோடு வருகிறீர்களா?" என்று அவரது சந்தேகத்தைப் போக்கினான்.
"எங்கே போகப் போகிறீர்கள்? நான் போகாத இடமாக இருந்தால் பார்ப்போம்; எனக்கு இன்னும் அப்படிப்பட்ட பயணங்கள் போக முடியாத அளவுக்கு வயதாகிவிடவில்லை" என்று சேத்தன்ஹாமி கூறினார். இலங்கையில் செல்ல வேண்டிய எல்லா இடங்களுக்கும் தான் சென்றுவிட்டதாக அவர் கேள்விப்பட்டிருந்தார்.
"நாங்கள் பொலன்னறுவைக்கு..." என்று கூட்டத்தில் ஒருவன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான், சேத்தன்ஹாமி உடனே குறுக்கிட்டார்.
"அடடா; பொலன்னறுவையா? முன்னெல்லாம் அந்த ஹிரியாலைப் பகுதியில் புகையிலை சாகுபடிக்குச் சென்றால், நாங்கள் காலையில் சென்று மாலையில் திரும்பி விடுவோம் அல்லவா? கணக்குப் பார்த்தால் எனது இந்தத் தலைமுடியின் எண்ணிக்கையை விட அதிகமாக பொலன்னறுவைக்குச் சென்றிருப்பேன். ஒரு காலத்தில் நான் அங்கு காடுகளை அழித்து விவசாயமும் செய்திருக்கிறேன்.
அந்தப் பயணங்கள் எல்லாவற்றையும் விட விசேஷமான முறையில் நான் ஒருமுறை பொலன்னறுவைக்கு இலவசமாகச் சென்றிருக்கிறேன். அப்படி ஒரு பயணத்தைப் பற்றிப் பன்னிரண்டு புராணப் புத்தகங்களில் கூட நான் கேட்டதில்லை. இப்போது மனிதர்களிடம் சொன்னால் நம்பவும் மாட்டார்கள், அது ஒரு விசித்திரமான விஷயம்."
"ஆஹா, அப்படியானால் அது மிகவும் சுவாரஸ்யமான கதையாக இருக்கும். சேத்தன் சீயா வானத்தில் பறந்து சென்றாரா?" என்று அங்கிருந்த ஒருவன் கதையைத் தொடக்கி வைத்தான்.
"வானத்தில்தான். ஆனால் அது இப்போது மனிதர்கள் பறக்கும் விமானத்தில் அல்ல."
"சரி, சரி, எனக்குத் தெரியும். சேத்தன் சீயா அந்தக் காலத்தில் நல்ல பறவை அல்லவா" என்று அங்கிருந்த ஒரு வாயாடி இளைஞன் கூறினான்.
"தம்பி, கேலி செய்யாதீர்கள். சரி, சீயா நமக்கு அந்த கதையைச் சொல்லுங்கள். நம் வாகனம் வர இன்னும் சிறிது நேரம் ஆகும். புஞ்சிநா அக்கா, சேத்தன் சீயாவுக்கு நல்ல சூடான காபி ஒரு கப் கொடுங்கள். இதோ நாங்கள் அனைவரும் அமைதியாக இருக்கிறோம். இப்போது சொல்லுங்கள்" என்று நடுவயது கிராமவாசி ஒருவர் அழைப்பு விடுத்தார்.
"சரி, அப்படியானால் குறுக்கே பேசாமல் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். நான் தாமதிக்காமல் செல்ல வேண்டும்"
"இல்லை, இல்லை, குறுக்கீடுகள் இருக்காது. கேப்பது மட்டும்தான். சேத்தன் சீயா சொல்லுங்கள்."
சேத்தன்ஹாமி தனது சட்டை மடிப்புகளைச் சரிசெய்து, தொண்டையைக் கனைத்து, வலது கையின் பெருவிரலாலும் ஆள்காட்டி விரலாலும் தாடியைச் சீவிக்கொண்டு நன்றாக அமர்ந்துகொண்டார்.
புஞ்சிநா கடையில் தயாரித்த காபிக் கோப்பையை மிகுந்த மரியாதையுடன் இரு கரங்களாலும் வழங்கினாள்.
முதல் காபி மடங்கின் சுவையைச் சுவைத்து, புஞ்சிநாவை இரக்கத்துடன் பார்த்து, உதடுகளைச் சுவைத்துத் தனது கதையைத் தொடங்கினார்.
------
"இது தம்பிகளா, நம் விதானே மாமா இருந்த காலத்தில் நடந்த விஷயம். ஆம், மார்சலோ காலத்திற்கும் முன்னால்.
ஒரு நாள் நானும் அவர்களின் வயல் அறுவடை வேலைக்குச் சென்றேன். அக்காலத்தில் விதானே மாமாவின் வயல் அறுவடை என்றால் அது இந்த காலத்தில் நடக்கும் ஒரு பெரிய கல்யாண வீடு போல இருக்கும். வேலை செய்பவர்கள் அனைவருக்கும் விருப்பம்போல உணவு, பானங்கள், உபசரிப்புகள். அவர்களுக்கு விருப்பம்போல கொடுக்க வேண்டிய அளவுக்கு எல்லாமே இருந்தது அல்லவா?
எனக்கு இன்னமும் நினைவிருக்கிறது, அன்று காலையில் உணவிற்காகக் கொண்டு வரப்பட்ட இம்புல் கிராபத் (தேங்காய்ப் பால் சோறு) உருண்டையை இன்று மூன்று பேர் சாப்பிட்டாலும் சாப்பிட்டு முடிக்க முடியாது.
நானும் வீட்டிலிருந்து வெறு வயிற்றுடன் தான் சென்றேன். இரண்டு இம்புல் பழங்களைச் சாப்பிட்டுவிட்டு மற்றவர்களுடன் வயலில் இறங்கினேன். நாங்கள் அனைவரும் ஆண்கள் நாற்பது பேர் அறுவடைக்கு; கட்டுகளைச் சேர்க்க, தூக்க பெண்கள் இருபது பேர்; உணவு, பானம், வெற்றிலை போன்றவற்றை வழங்கி உதவ இன்னும் சிறுவர்கள் ஏழு எட்டு பேர். மொத்தம் எழுபத்தைந்து பேர் வரை இருந்தோம்.
அக்காலத்தில் அறுவடை என்பதும் இப்போது இருப்பது போலவா?
கவி பாடுபவர்கள், அடி தாளத்திற்கு அறுப்பவர்கள், வரிசையாக அறுப்பவர்கள், பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு அழகாக இருக்கும்!
மணிக்கு மணி அறுக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து டீ, காபி, உணவு, பானங்களை வழங்குவார்கள். வேலையின் வேகத்தைப் பார்த்தால், சூரியன் சாய்ந்து அரை மணி நேரம் ஆவதற்கு முன்பே விதானே மாமாவின் பெரிய வயல் முழுதும் அறுத்து முடிந்தது.
வேலை முடிவதற்கு முன்பே களம் (கமத்த) பகுதிக்கு உணவு வந்தது. அனைவரும் அங்கிருந்த மரத்தடிக்குச் சென்று கை, মুখ கழுவி வயிறார உணவருந்தினர். வேலை முடிந்தது; மக்கள் கிளம்பத் தொடங்கினர். நானும் இன்னும் இரண்டு மூன்று பேரும் தங்கி, களத்தில் குவிக்கப்பட்டிருந்த நெற் பயிர்களை அடுக்கினோம். சூரியன் மறையும் தருவாயில் அந்த வேலையும் முடிந்தது; நானும் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.
வீட்டிற்குச் சென்றாலும் அன்று என் மனம் வீட்டில் இருக்க விடவில்லை. மதிய உணவின் பாரம் இன்னமும் குறைந்திருக்கவில்லை. சிறிது நேரம் சலனமின்றி அமர்ந்து, நன்றாகப் பார்த்து ஒரு வெற்றிலையைப் போட்டேன்; வைதாலே (Vaitale) சிறிய கப்புராலையைச் சந்திக்கச் செல்வதாகச் சொல்லி இந்த இருவரையும் நிறுத்தினேன்; குரல் கொடுத்து இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். சூரியனுடன் சந்திரனும் உதிப்பது போல எனக்குத் தோன்றியது."
சேத்தன்ஹாமி அடுத்த வாக்கியத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன் வழிபாட்டுச் சொற்கள் கேட்கத் தொடங்கின.
"சரி, இப்போது போதும். மீதியை அப்புறம் பார்ப்போம்" என்று கூறியபடி சேத்தன்ஹாமி, புஞ்சிநாவின் பொது வெற்றிலைத் தட்டைத் தனது கையில் எடுத்துக்கொண்டார்.
...அ தூரத்தில் ஒரு கடையில் விளக்குகள் தெரிந்தது, அது ஒரு பாம்பாட்டியின் இருப்பிடம் போல இருந்தது. அங்கு சென்று இறங்கி, அந்தப் பக்கமாக முகத்தைத் திருப்பி, காட்டிற்கு அடியில் மெதுவாக மெதுவாக நானும் நடந்தேன்.
நடந்து நடந்து எங்கு வந்தேன் தெரியுமா? சரியாகவே தமிழ் மகா தூபிக்கு (Demala Maha Seya) எதிரில். ஆம், பொலன்னறுவையில்தான்.
யாரிடம் சொல்வது?
எனக்கு பயமாகவும் இருந்தது; பயத்தை விட ஆச்சரியம்; ஆச்சரியத்தை விட நாணம், வெட்கம்; ஏன் அம்மா, அந்தப் பழைய தெரிந்த ஒருவர் கூடப் பார்க்க முடியாமல் போனால், வெட்கத்திலேயே உயிர் போய்விடும் வேலை. ஏன், நான் இதற்கு முன்பும் அறுவடைக்குச் சென்றபோது உடுத்திய ஆடையுடன் அல்லவா வந்திருக்கிறேன்? எது எப்படியோ, தூபிக்கும் வந்து சும்மா போவது என் மனதிற்குச் சரிவரவில்லை.
நானும் "நமோ புத்தாய" என்று கூறிக்கொண்டு தென்னங் குருத்திற்கு மாறினேன். எந்தக் கடவுளாக இருந்தாலும் அந்த இளநீரைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் நேரத்தில் இருக்க முடியுமா? உயிர் உள்ள மனிதனுக்கு. நானும் முன்பைப் போலவே இளநீர் ஒன்றைக் குடித்தேன். ஐயோ, அதைக் குடித்ததுதான் தாமதம், சரியாகத் தூக்க மாத்திரை விழுங்கியது போல என் இரு கண்களும் பாரமாயின.
காலையில் காகங்கள் கரையும் போது விழித்துப் பார்த்தால், நான் அந்தத் தென்னை மரத்திலிருந்து அந்தக் கஹட்ட (Kahata) மரத்தில் இருக்கிறேன். கஹட்ட மரத்திலிருந்து இறங்குவதற்கு முன்பே எனக்குத் தெரிந்தது, நமது நண்பர்கள் அன்று என்னைத் தேடி முழு கல்லெல்லா காடு முழுவதையும் அலசியிருக்கிறார்கள் என்பது. இறங்கி வந்தேன், அதற்குப் பிறகு சுற்றிலும் பார்க்கவில்லை, வேகமாகச் சென்றேன் வீட்டிற்குப் போக. விகாரைப் பகுதியில் செல்லும் போது எனக்குத் தூரத்து வயலின் பெரிய வரப்பில் நமது மாமியாரும் அத்தம்மாவும் பாதி செத்த நிலையில் தள்ளாடிச் செல்வது தெரிந்தது. செல்லும் வேகத்திலேயே நான் எடுத்த ஒரே முடிவில் இந்த இருவரையும் அஞ்சனம் (மை) வெளிச்சத்தில் பார்த்தேன்...
துப்பாக்கியைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பெரிய தென்னந்தோப்பில் இறங்கினேன்.
இறங்கியது எங்கே என்று கேட்டால் விசித்திரம் தான்.
சுமார் ஆறு பாகம் (பாகம் - ஒரு அளவை) தடிமனான, பல கஜங்கள் நீளமான ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு (Pimbura) தடியனின் முதுகில் அல்லவா என் கால்கள் இருந்தன! அவனைக் கண்டதும் என் நான்கு மூட்டுகளும் நடுங்கின. இப்போதும் அதை நினைக்கும் போது மெய் சிலிர்க்கிறது.
ஒரு காற்றடைத்த பந்து போல, அந்த மகா காட்டில், பல கஜங்கள் தூரத்திற்கு என்னை தூக்கி எறிந்தது; எந்தக் கடவுள் காப்பாற்றினாரோ எனக்கு இன்னமும் தெரியாது.
நான் பயத்தில் நடுங்கினேன், ஆனால் அந்த மலைப்பாம்பு ராஜா என்னை திரும்பிப் பார்க்கக் கூட இல்லை. கடும் வறட்சிக் காலத்தில் ஓடை நீர் ஒழுகுவது போல மிகவும் சாதுவாகத் தன் வழியே சென்று கொண்டிருந்தான்.
----------
மலைப்பாம்புடன் சேர்ந்து நானும் தென்னந்தோப்பை விட்டு நகர்ந்து கொண்டிருந்தேன். அதுதான் எனக்குப் பெரும் ஆச்சரியம். தைரிய வரவழைத்துக்கொண்டு நான் சற்றே அருகில் சென்று பார்த்தேன். அப்போ தான் விஷயம் புரிந்தது!
இதோ இந்த மலைப்பாம்பு சிறிய வயதில் விழுங்கிய ஒரு கலைமானின் கொம்புகளின் ஒரு கிளை அதன் முதுகில் துளையிட்டு வெளியே வந்திருக்கிறது; இப்படி இருக்கும் போது, சுருண்டு விழுந்த ஒரு தென்னங்காய் அதில் வந்து விழுந்து, அது முளைத்து;
மலைப்பாம்பின் உடம்பில் வேர் விட்டு; பெரிதாகி, வளர்ந்து, பூத்து, இப்போது ஒரு பெரிய மரம்!
மலைப்பாம்பிற்கு இது வெறும் சுண்டெலியின் காலில் சிக்கிய சிலந்தி வலை போல. ஏன், அவன் ஆமையைப் போல அல்லவா நீளமும் தடிமனுமாக இருக்கிறான்.
எனவே, அந்த மலைப்பாம்பு தெரியாத தூரத்திற்கு நகர்ந்து செல்லும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்த நான், ஒரு உயர்ந்த மரத்தில் ஏறிப் பார்த்தேன், கிராமத்தின் எல்லை ஏதேனும் தெரிகிறதா என்று.
மொழிபெயர்ப்பு - கலைமகன் பைரூஸ்
0 கருத்துகள்:
கருத்துரையிடுக