ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து எழுபதுகளுக்கு முன்னரும் பின்னரும் கிராமங்களில் எத்தனை தொலைபேசிகள் இருந்தன? கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குறைந்தது ஒரு தொலைபேசியே இருந்தது அந்தத் தொலைபேசி தபால் நிலையத்தில் இருந்தது. அந்த நேரத்தில், ஒரு தொலைபேசி ஒரு ஆடம்பரப் பொருளாக இருந்தது. அது செல்வத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. ஒரு சாதாரண குழந்தைக்கு தூரத்திலிருந்து தொலைபேசியைப் பார்ப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது.
ஆனால் இன்று தேங்காய் பறிப்பவர்கள் கூட கைபேசிகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். கையில் தொலைபேசி இல்லாதவர்களைக் காண்பது அரிது. பெரியவர்களை விட குழந்தைகள் தொலைபேசிகளைப் பயன்படுத்துவதில் திறமையானவர்கள். இன்று, கைப்பேசிகள் / தொலைபேசிகள் ஒரு தவிர்க்க முடியாத நுகர்வோர் பொருளாகிவிட்டன.
